Τ’ εγάπ’ς γεσίρ’

Εχ̌ι͜όντσεν κι εκαπάτεψεν,
εμέν παλτόν ’κ’ ιεύ’ με
Τ’ εσόν εγάπ’, τσούνας κουτάβ’,
αφορισμένα καί͜ει με

Εσέγκες με απέσ’ σ’ άψιμον,
γιαβάς̌-γιαβάσ̌ι͜α καί͜εις με
Να θανατώντς με ’κι νουνί͜εις
η μάνα μ’ έναν ντ’ έχ̌’ με

Όντες ελέπω σε δι͜αβαίντς,
αμὰν τρέχνε τα δάκρυ͜α μ’
Το ψ̌όπο μ’ κλαίει αίματα,
σο καρδόπο μ’ φαρμάκια

Ασέα τον παράδεισο σ’,
πέει μ’ έναν γλυκύν λόγον
Εγένουμ’νε τ’ εγάπ’ς γεσίρ’
για τ’ εσέναν και μόνον