Όντες εβγαίν’ και πορπατεί

Όντες εβγαίν’ και πορπατεί
τα σοκάκια γομούνταν
Ατέ έν’ π’ επαλάλωσεν
όλεν την Τραπεζούνταν

Τ’ έναν ρωμαίικα τραγωδεί,
τ’ άλλο τούρκικα λέει
Πώς ας σο νουν ατ’ς ’κι δι͜αβαίν’
τίνος καρδίαν καίει;

Σο καγιαλούκ’ απάν’ καικά
κουντούρας πογιατίζ’νε
Παλληκαρόπα ση σειράν
για τ’ ατέν πώς νουνίζ’νε!

Τ’ έναν ρωμαίικα τραγωδεί,
τ’ άλλο τούρκικα λέει
Πώς ας σο νουν ατ’ς ’κι δι͜αβαίν’
τίνος καρδίαν καίει;

Γιολτσ̌ήδες λάσκουν σο Μεϊτάν’,
πορπατευτά δι͜αβαίν’νε
Αν τυχόν κι απαντούν ατεν
την στράταν σ̌ασ̌ιρεύ’νε

Τ’ έναν ρωμαίικα τραγωδεί,
τ’ άλλο τούρκικα λέει
Πώς ας σο νουν ατ’ς ’κι δι͜αβαίν’
τίνος καρδίαν καίει;

’Κ’ επόρεσα να λέγ’ ατεν
«κορτσόπον, αγαπώ σε»
κι ατέ εντράπεν να λέει με
«κι εγώ αροθυμώ σε»

Τ’ έναν ρωμαίικα τραγωδεί,
τ’ άλλο τούρκικα λέει
Πώς ας σο νουν ατ’ς ’κι δι͜αβαίν’
το καρδόπο μ’ πως καίει;

Τ’ έναν ρωμαίικα τραγωδεί,
τ’ άλλο τούρκικα λέει
Ξάι ας σο νου μ’ ’κ’ επέρασεν
για τ’ εμέναν πως κλαίει