Το λαλόπο μ’ ντο ακούς

Τ’ ομμάτι͜α μ’ ετσ̌ιτσ̌άκωσαν,
εμόρφυνε η καρδία μ’
και η χαρά μ’ ντ’ εγνώρτσα σε
εγέντον τραγωδία μ’

Το λαλόπο μ’ ντο ακούς
γράψον α’ απέσ’ σο νου σ’
Η εγάπ’ έν’ ο Θεόν
ας ση γην σον ουρανόν
Η εγάπ’ έν’ ο Θεόν
και χαράν την ψ̌ην γομών’

Ο λόγον έν’ αληθινόν
αν λέει α’ η καρδία
Ας σα χ̌ειλόπα μ’ ντο ακούς,
Θεού έν’ ευλογία

Το λαλόπο μ’ ντο ακούς
γράψον α’ απέσ’ σο νου σ’
Η εγάπ’ έν’ ο Θεόν
ας ση γην σον ουρανόν
Η εγάπ’ έν’ ο Θεόν
και χαράν την ψ̌ην γομών’

Ελέπω τον παράδεισον
σ’ ομμάτι͜α όντες τερώ σε
Αγγέλων ψαλμωδίαν έν’
ατό ντο τραγωδώ σε

Το λαλόπο μ’ ντο ακούς
γράψον α’ απέσ’ σο νου σ’
Η εγάπ’ έν’ ο Θεόν
ας ση γην σον ουρανόν
Η εγάπ’ έν’ ο Θεόν
και χαράν την ψ̌ην γομών’ [x2]