Μαραίνεσαι και χάσαι

Δύο τσ̌ιτσ̌έκια έμ’νες, ψ̌η μ’,
έμορφα μυρωμένα
Την ψ̌η μ’ εδίν’να για τ’ εσέν,
εσύ πα για τ’ εμένα

Ατό να εγροικώ ατο
’κ’ επόρεσα καμίαν·
ο όρκο σ’ πώς έντον μαχ̌αίρ’
κι εντώκεν σην καρδία μ’

Η εγάπη είπες για τ’ εμάς,
ατό μόνον ορίζ’ μας
και μαναχόν ο θάνατον
αν έρ’ται θα χωρίζ’ μας

Ατό να εγροικώ ατο
’κ’ επόρεσα καμίαν·
ο όρκο σ’ πώς έντον μαχ̌αίρ’
κι εντώκεν σην καρδία μ’

Αναμεσά μουν το κακόν
εσέβεν κι απιτά͜ει σε
Τσ̌ιτσ̌έκι μ’ και τραντάφυλλο μ’
μαραίνεσαι και χάσαι

Ατό να εγροικώ ατο
’κ’ επόρεσα καμίαν·
ο όρκο σ’ πώς έντον μαχ̌αίρ’
κι εντώκεν σην καρδία μ’

Εγώ πονώ κι αροθυμώ
μ’ έναν γεράν σο ψ̌όπο μ’
κι εσύ ντό τυρα̤ννίεσαι
μ’ άλλον να ζεις, κορτσόπο μ’;

Ατό να εγροικώ ατο
’κ’ επόρεσα καμίαν·
ο όρκο σ’ πώς έντον μαχ̌αίρ’
κι εντώκεν σην καρδία μ’