Εγώ εσέν εβλάευα

Εγώ εσέν να ’βλάευα
σ’ έναν ισίζ’ ορμάνι
Νέ μαξιλάρ’ εθέλ’να εγώ,
νέ τουσ̌έκ’, νέ γεργάνι

Κοιμέθ’, αρνί μ’, κοιμέθ’, πουλί μ’,
και χόρτασον τον ύπνον
Τράνυνον και θα παίρω σε,
είσ’ ακόμαν μικρίκον

Άνοιξον το παράθυρο σ’
ας παίρ’ απέσ’ αέρα
Χωρίς εσέν, τρυγόνα μου,
πώς να δι͜αβαίν’ η μέρα;

Τ’ οσπίτι σ’ ετριγύλιζα
κι εκράν’να ας σα κεράνια
κι εσύ την πόρταν ’κ’ ένοιες
κι έτρωγα τα ποράνια

Άνοιξον, θεία μ’, άνοιξον
το μικρόν το πορτόπο σ’
’Κι ’ξέρτς ντο παλαλά ευτάει
για τ’ εμέν το κορτσόπο σ’!