Τ’ εμόν τ’ αρνόπον έμορφον

Τ’ εμόν τ’ αρνόπο μ’ έμορφον,
φωτάζει άμον άστρον
Τ’ ομμάτι͜α τ’ς είναι πλουμιστά
και η καρδία τ’ς άσπρον

Ακείν’ το πέραν το ραχ̌ίν
πότε θα λιμενεύει;
Το καλοκαίρ’ τ’ εμόν τ’ αρνίν
εκειάν’ θα παρχαρεύει

Αρνόπο μ’, είσαι έμορφον,
η μαχαλά σ’ τιμά σε
Αρ’ όσον ντ’ αγαπώ σε εγώ
η μάνα σ’ ’κι αγαπά σε

Τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α και τ’ εμά
έναν τέρεμαν έχ’νε
Τ’ εμόν η καρδι͜ά και τ’ εσόν
έναν εγάπην έχ’νε