Δίστιχα της αγάπης

Τσ̌οπάνε μ’, ντό γιοσμάς είσαι!
Νασάν που έ͜ει σε άντραν!
Άφ’ς ατα κι έλα μετ’ εμέν,
τα πρόατα σ’ ’κι χάν’νταν

Εμέν μάνα ’κ’ εγέννεσεν,
εμέν κύρης ’κ’ εποίκεν
Εμέν κορώνα εξέρασεν
σα ποταμάκρι͜α εφήκεν

Η μάνα μ’ καταράται με,
ο κύρη μ’ ξάι ’κι θέλ’ με
Αούτ’ τ’ έρημον και -ν- η γη
να σ̌κίεται και παίρ’ με

Μάνα, γιατί εποίν’νες με
αΐκον πονεμένον;
Όλια τα καρδι͜άς χ̌αίρουνταν,
τ’ εμόν πάντα κλαιμένον