Επιτραπέζιος σκοπός

Ομμάτι͜α κι ομματόφρυδα,
ο πρόσωπο σ’ αλώνι
Πουλί μ’, η εμορφάδα σου
εμέν θα παλαλώνει

Αέτσ’ πώς έν’ καλόν έν’,
[ψ̌η μ’] τ’ εγκαλιόπο σ’ αλών’ έν’
Εφίλεσα το μάγουλο σ’,
ας σ’ εμόν τρυφερόν έν’

Πουτσή, ντ’ έσυρ’νες κι έκοφτες
τ’ ώρας ι-μ’ τα κουμπία;
Γιά την παράν ατουν θα δί’ς,
γιά θα φιλώ σε μίαν

Ε μαύ’σσα Ματσουκάτ’σσα,
τα κάλλια σ’ εχ̌ι͜ονάτ’σαν
Έπαρ’ ’τα κι άμε δέβα πλάν’,
τ’ ομμάτι͜α μ’ ετσινάκ’σαν

Πουλί μ’/Αρνί μ’, τα ζα ντ’ ερίαζες
τ’ έναν λέγ’νε «Δονέσσα»
Εγώ ’θάρρ’να ετράνυνες,
εσύ ακόμαν μικρέσσα

Αέτσ’ έν’, ψ̌ήκα μ’, αέτσ’ έν’,
αέτσ’ άμον ντο λέω
Την ώραν ντου ’κ’ ελέπω σε
κάθουμαι κα’ και κλαίω