Τικ (από ’πάν’ και κά’)

Πουδέν δεντρά μ’ αφήνετε,
όλια κατακλαδέψτεν
Επάρτεν τα κλαδόπα τουν
το ταφόπο μ’ σαρέψτεν

Πουλί μ’, σ’ εμόν το ταφόπον
έλα τον χρόνον μίαν
Άψον κερίν και ποίσον με,
αρνόπο μ’/πουλόπο μ’, συντροφίαν

Αν αποθάνω θάψτε με
σ’ έναν ψηλόν ραχ̌όπον
Ν’ ακούω θάλασσας βοήν
και τουλουμί’ λαλόπον
Ν’ ακούω τσ̌οπάν’ σ̌ύριγμαν
και τουλουμί’ λαλόπον

Αν αποθάνω σο ταφί μ’
’κχ̌ύστεν απάν’ ι-μ’ χώμαν
Αφήστε με παράθυρον
να ’λέπω την τρυγόνα μ’

Αν αποθάνω ξάι μη κλαις
και μη τρως την καρδία σ’
Κλάψο με ατώρα ζωντανόν
και σύρον/φτούλτσον τα μαλλία σ’