Ατό το κεμεντζ̌όπο μου

Ατό το κεμεντζ̌όπο μου
ντό καλατσ̌εύ’ και λέει με;
Ατό τον θάνατο μ’ περ’μέν’
να κάθεται και κλαίει με
Αναμέν’ και τον θάνατο μ’
να κάθεται και κλαίει με

Ατό το κεμεντζ̌όπο μου
να έτον η κασέλα μ’
Απαγκέσ’ ντο κρούει το τοξάρ’
να έτον η παντέρα μ’

Κεμεντζ̌όπο μ’ άκλερον,
κεμεντζ̌έ μ’ κλαμένον/καημένον
Εσύ μανάχον παρ’γοράς
το ψ̌όπο μ’ το καμένον/
την καρδά̤ μ’ το καμένον

Κεμεντζ̌έ μ’ εσύ εποίκες με/
Και κεμεντζ̌έ μ’ εποίκες με
τα νύχτας να γυρίζω
Σεβντάν έχω σην καρδία μ’/σο καρδόπο μ’
και πώς να ταγιανίζω!