Έλα και φέρον τη χαράν

Έφυαν ώρας, έφυαν μέρας,
βδομάδας, μήνας ’δέβαν πολλά
Η ψ̌η μ’ εχπάεν όντες ενούντσα
τα χρόνι͜α ντ’ έφυαν νεφιλι͜ά

Έλα και φέρον τη χαράν,
αρ’ έλα με το νάζι
Έλα ας σο χαμογέλαμα σ’
ο κόσμον ας φωτάζει

’Κι πασ̌αρεύω εσέν να ’λέπω,
νεφέσιν ’κ’ έχω δίχως εσέν
και πασ̌λαεύω να εγροικώ -γ- α’,
εσέν ντο ’κ’ έχω θα τρώ͜ει εμέν

Έλα και φέρον τη χαράν,
αρ’ έλα με το νάζι
Έλα ας σο χαμογέλαμα σ’
ο κόσμον ας φωτάζει

Πόσα ονέρ’τα, πόσα μουράτι͜α,
’ποίκαμε, ψ̌ήκα μ’, οι δύσ’ εντάμαν!
Έρ’ταν σο νου μ’ απ’ έναν-έναν
και σ’ ομματόπα μ’ ’ίν’ντανε κλάμαν

Έλα και φέρον τη χαράν,
αρ’ έλα με το νάζι
Έλα ας σο χαμογέλαμα σ’
ο κόσμον ας φωτάζει