Όσοι είστουν πονεμέν’ (Άλλο ’κι θα γεράτε)

Όσοι είστουν πονεμέν’
για ελάτε μετ’ εμέν
Ούλ’ μαζί -ν- ας τραγωδούμε,
και -ν- εμείς πάντα ’κι ζούμε
Η ζωή -ν- ολίγον έν’!

Με την ψ̌ην όλια να ευτάτεν,
πάντα να χαμογελάτεν·
ση ζωήν έν’ γιατρικόν,
εσείς ’κι θα γεράτεν!

Η ζωή -ν- ολίγον έν’,
ο θάνατον αναμέν’
Κι αφού σ’ ένα μέτρον χώμαν
αναμέν’ μας ξαν ακόμαν
και το ζούμ’ έν’ νεφιλέν

Με την ψ̌ην όλια να ευτάτεν,
πάντα να χαμογελάτεν·
ση ζωήν έν’ γιατρικόν,
εσείς ’κι θα γεράτεν!

Τα παράδας που μαζεύ’
κάποτε θα πουσ̌μανεύ’
Κι αφού ’κ’ επορεί -ν- ο μαύρον
για να γαντουρεύ’ το Χάρον
και το ζει έν’ να̤φιλά̤ν

Με την ψ̌ην όλια να ευτάτεν,
πάντα να χαμογελάτεν·
ση ζωήν έν’ γιατρικόν,
εσείς ’κι θα γεράτεν!