Ν’ αϊλί τη μάναν

Ν’ αϊλί τη μάναν που θα χάν’
ατέ μακρά παιδίν ατ’ς
Ο Χάροντας ο δίκλωπον
διπλά θα καίει την ψ̌ην ατ’ς

Ν’ αϊλί τη μάναν που ελέπ’
παιδίν αποθαμένον
κ’ εείνε ους να αποθάν’
θα έχ̌’ καρδι͜άν καμένον

Χάρε, τ’ εσά τα αψίματα
πολλά άσ̌κεμα καίνε
Ξενιτεμέντς εσύ μη παίρτς
οι μανάδες μη κλαίνε

Σα ξένα ’κι αναπάεται
ψ̌όπον αποθαμένον
και το ταφίν ανατριχ̌ι͜άζ’,
βαθύν τ’ αφορισμένον