Σήμαντρα και καμπάνας

Σήμαντρα και καμπάνας κρού’ν,
έρθαν μαύρα χαπέρι͜α
Για τοπλαέψτεν τα μωρά,
θ’ αφήνομε τα μέρι͜α

Θ’ αφήνομε τ’ οσπίτι͜α μουν
και τα περιουσίας,
τα μοναστήρι͜α σα ραχ̌ι͜ά
κι όλια τα εκκλησίας

Εχπάσταμε και φεύομε,
’φέκαμε τα εικόνας
τη Παναΐας Σουμελά,
τ’ Αγιάνν’ τη Βαζελώνας

Και τον Α’έρ’ εφέκαμε
τον Περιστερεώταν
σα κάσ̌ι͜α τη Γαλίανας
με ανοιχτόν την πόρταν

Τα μοναστήρι͜α επέμ’νανε
σα τούρκικα τα χ̌έρι͜α
Εγλούπ’σανε και -ν- έκοψαν
εικόνας με μαχ̌αίρια

Άλλο ’κι ταγιανίζ’ η ψ̌η μ’,
τα δάκρυ͜α μ’ ετελέθαν
Ν’ αϊλί εεινούς π’ εχάθανε
και ακόμαν ’κ’ ευρέθαν
Σο Ερζουρούμ’ π’ εχάθανε
και ακόμαν ’κ’ ευρέθαν