Σο ραχ̌ίν απάν’

Σο ραχ̌ίν απάν’, μανίτσα μ’,
κι απάν’ σην τεπέν
Μάνα, επάτεσα τη νάρκα
Ωχ! Ν’ αϊλί εμέν!

[Εχ! ν-/Και -ν-] Εκόπαν τα ποδάρι͜α μ’
ας σα γόνατα
και -ν- επότ’σα τα χορτάρι͜α
με τα αίματα μ’

Έτρεξαν τα παλληκάρι͜α,
τρέχ̌’ κι ο αδελφό μ’
και -ν- εγώ παρακαλώ ατ’ς
«δώστε με νερόν»

Δώστε με νερόν ας πίνω
για να ξεδιψώ
Εχπάστα σον άλλον κόσμο
εσάς θα σ’χωρώ

Μάνα, να ελέπ’ς τα σφαίρας
ντ’ εντώκαν εμέν
Δύο μέτρα παλληκάριν
εκοσ̌κίντσανε

Ένουμ’νε γιασίρ’, μανίτσαν,
τυρα̤ννίουμαι
Θέλω να ’ρχουμαι σ’ εσέναν,
τσ̌ορκανίουμαι