Η ζωή μικρόν

Η ζωή μικρόν
και πολλά πικρόν
και συ ντό θέλτς να ευτάς;
Τιδέν ’κι παίρτς όντες πας

Η ζωή έρ’ται τελείται,
τιδέν άλλο ’κι απομέν’
Και η ψ̌η -ν- κάποτε φεύ’,
πότε έν’ κανείς ’κ’ εξέρ’

Τέρεν τη χαρά σ’,
πάντα να γελάς
και τ’ ανθρώπ’ς ούλτς ν’ αγαπάς
και τ’ οσπίτι σ’ να τιμάς

Η ζωή έρ’ται τελείται,
τιδέν άλλο ’κι απομέν’
Και η ψ̌η -ν- κάποτε φεύ’,
πότε έν’ κανείς ’κ’ εξέρ’

Τ’ εφτωχούς να δί’ς
όσον επορείς
Πάντα το καλόν να ευτάς
μ’ ανθρωπίας να γεράς

Η ζωή έρ’ται τελείται,
τιδέν άλλο ’κι απομέν’
Και η ψ̌η -ν- κάποτε φεύ’,
πότε έν’ κανείς ’κ’ εξέρ’