Η φιλία

Η φιλία έν’, παιδία,
άμον παλαιόν κρασίν
Με τα χρόνι͜α η φιλία
δυναμών’ και ακριβύν’

Ο αληθινόν ο φίλον
έχ̌’ καρδίαν καθαρόν
Σύρ’ ατός τ’ εσόν τον πόνον,
έν’ άμον τον αδελφόν

Άμον άγουρον ο φίλον
σ’ ομμάτι͜α σ’ απέσ’ τερεί
Στέκ’ σο γιάνι σ’ άμον βράχον,
την φιλίαν ’κι πουλεί

Η φιλία έν’, παιδία,
άμον παλαιόν κρασίν
Με τα χρόνι͜α η φιλία
δυναμών’ και ακριβύν’

Ο αληθινόν ο φίλον
το συμφέρον ’κι τερεί
Το καμίσ’ εβγάλ’ σον κρύον
δί’ σον φίλον να φορεί

Να τιμάς πάντα τον φίλον
και να προστατεύ’ς ατον
Ο αληθινόν ο φίλον
δώρον έν’ ας σον Θεόν

Όντες έ͜εις έναν φίλον
κι έν’ άμον τον αδελφόν
ση ζωή σ’ ατός έν’ δώρον
που εχάρτσεν ο Θεόν

Η φιλία έν’, παιδία,
άμον παλαιόν κρασίν
Με τα χρόνι͜α η φιλία
δυναμών’ και ακριβύν’