Κελάηδημαν σην ψ̌η μ’

Το λαλόπο σ’ για τ’ εμέν
η χαρά -ν- απέσ’ σην ψ̌η μ’
Σα γεράδες τη ζωής
τ’ εμόν η λαρωμονή

Ήντι͜αν λες εσύ, πουλί μ’,
έν’ κελάηδημαν σην ψ̌η μ’
Εμέναν ντο γαληνεύ’
και το νου μ’ πιρτέν σαρεύ’

Σ’ εσόν τη σεβντάν, πουλί μ’,
πέει με ποίος ταγιανίζ’
Ούλτς παρώρας θανατών’
κι άμον κερεντήν θερίζ’

Ήντι͜αν λες εσύ, πουλί μ’,
έν’ κελάηδημαν σην ψ̌η μ’
Εμέναν ντο γαληνεύ’
και το νου μ’ πιρτέν σαρεύ’

Μη χαλάντς τ’ ομματόπα σ’
και μη κλαις και μη δακρύ͜εις
Όσον θα έ͜εις με σουμά σ’
το κακόν ’κι θα νουνί͜εις

Ήντι͜αν λες εσύ, πουλί μ’,
έν’ κελάηδημαν σην ψ̌η μ’
Εμέναν ντο γαληνεύ’
και το νου μ’ πιρτέν σαρεύ’