Η ξενιτά̤ εχώρτσε μας

Η ξενιτά̤ εχώρτσε μας,
[ν’ αϊλί εμέν!]
εμέν κι εσέν, πουλόπο μ’
[ντό να ’ίνουμαι;]
Πάντα ο νους ι-μ’ έν’ σ’ εσέν, 
[ν’ αϊλί εμέν!]
πάντα πονεί το ψ̌όπο μ’
[ντό να ’ίνουμαι;]

Αρνί μ’, έφυες σα μακρά,
[ν’ αϊλί εμέν!]
σο τσ̌όλ’ την ξενιτείαν
[ντό να ’ίνουμαι;]
Έναν γραμμόπον ’κ’ έστειλες
[ν’ αϊλί εμέν!]
να χ̌αίρεται η καρδία μ’
[ντό να ’ίνουμαι;]