Τ’ εσόν το χ̌έρ’ εθέλ’να

Έναν ντ’ εθέλ’να ση ζωή μ’:
να έμ’νε εγώ το ταίρι σ’
’Κ’ έμευα άλλον να ευρήκ’ς
και να κρατεί το χ̌έρι σ’

Έκαψες με τον άχαρον,
θα βάλτς με απέσ’ σο χώμαν
Δέκα φοράς έκ’σα το «γιοκ»
ὰμα αγαπώ σε ακόμαν
 
Εμάτωσες το καρδόπο μ’
’γόμωσες ατο πόνι͜α
’πέρες τον ήλιον απ’ απέσ’
κι έσυρες μαύρα χ̌ιόνι͜α