Μουχαπέτ’ και η δουλεία

Έκιτι, παλαιά καιρούς,
θάματα, χουγιαμέτι͜α
Τα χωρία ελάσκουμ’νες,
’ποίν’ναμε μουχαπέτι͜α

Φάτεν, πϊάτεν, παιδία,
τα νεότητα είν’ μία
Και -ν- ατό ντο θ’ απομέν’ μας,
μουχαπέτ’ και -ν- η δουλεία

Μίαν αδά, μίαν ακεί,
τ’ οσπίτι͜α ευλοημένα
Ήντζι͜αν την πόρταν ένοιεν
τα στόλια κουρεμένα

Φάτεν, πϊάτεν, παιδία,
τα νεότητα είν’ μία
Και -ν- ατό ντο θ’ απομέν’ μας,
μουχαπέτ’ και -ν- η δουλεία

Ση εφτωχ̌είας τα χρόνια
με καθαρόν καρδίαν
Με στύπα, ελαίας, τυρίν, ψωμίν,
έπιναμε τα ρακία

Φάτεν, πϊάτεν, παιδία,
τα νεότητα είν’ μία
Και -ν- ατό ντο θ’ απομέν’ μας,
μουχαπέτ’ και -ν- η δουλεία

Ατώρα ο κόσμον έλλαξεν,
ούλ’ τερούν τη δουλείαν
Ποίος θα τοπλαεύ’ πολλά
και στοιβάζ’ φουλιρία;

Φάτεν, πϊάτεν, παιδία,
τα νεότητα είν’ μία
Και -ν- ατό ντο θ’ απομέν’ μας,
μουχαπέτ’ και -ν- η δουλεία