Αλάι μαλάι

’Κ’ έχ̌’ συνόρι͜α η σεβντά,
κρούει φτερέας¹ και πετά
Η εγάπ’ ούλι͜α επορεί,
νέον, γέρον ’κι τερεί

Αλάι μαλάι
ση σεβντάς το καταλάι
’Ίνουμαι τσ̌αχάλ’² μωρόν,
τη σεβντάς ο παλαλόν
Κορτσόπον μελαχρινόν,
έπεϊ³ ένουσ’νε τ’ εμόν

Ζίπα-ζιπ αν αγαπώ
καμίαν ’κι θα γερώ
Ποράν’ η ζωή μ’ κι αν σύρ’
η σεβντά μ’ έν’ ταραήλ’⁴

Αλάι μαλάι
ση σεβντάς το καταλάι
’Ίνουμαι τσ̌αχάλ’² μωρόν,
τη σεβντάς ο παλαλόν
Κορτσόπον μελαχρινόν,
έπεϊ³ ένουσ’νε τ’ εμόν

Όσταν έχω εσέν σουμά μ’,
ψ̌η μ’, πετώ ας ση χαρά μ’
Τσ̌όλ’ θα έν’ και νεφιλέν
η ζωή μ’ χωρίς εσέν

Αλάι μαλάι
ση σεβντάς το καταλάι
’Ίνουμαι τσ̌αχάλ’² μωρόν,
τη σεβντάς ο παλαλόν
Κορτσόπον μελαχρινόν,
έπεϊ³ ένουσ’νε τ’ εμόν

Η σεβντά σ’ κακούρ-κακούρ⁵,
σύρ’ και παίρ’ τ’ εμόν τ’ αχούλ’
Ποίσον α’ πασ̌τάν πελίν,
μόνασον με ας σο κιντίν
Ποίσον α’ πασ̌τάν πελίν,
μόνασον με ους να βραδύν’

Αλάι μαλάι
ση σεβντάς το καταλάι
’Ίνουμαι τσ̌αχάλ’² μωρόν,
τη σεβντάς ο παλαλόν
Κορτσόπον μελαχρινόν,
έπεϊ³ ένουσ’νε τ’ εμόν

Αλάι μαλάι!