Φεγγαρολούστ’

Φεγγαρολούστ’, μικρόν αρνί μ’,
έρ’ται γιοσμάς ο ήλιον
Να φιλεί κερασόχ̌ειλα,
μάγ’λον κόκκινον μήλον

Να ’ίνουμαι γουρπάνι σ’
ευρίουμαι σο γιάνι σ’
Εσύ τισ̌έκ’ και μαξιλάρ’,
εγώ γεργάν’ απάν’ ι-σ’

Με τ’ αγγελογανατόπα σ’
σπιχταγκαλι͜άστ’ εμένα
Κανείς, ούτε ο Χάροντας
’κι/να παίρ’ με απ’ εσένα

Να ’ίνουμαι γουρπάνι σ’
ευρίουμαι σο γιάνι σ’
Εσύ τισ̌έκ’ και μαξιλάρ’,
εγώ γεργάν’ απάν’ ι-σ’

Έλα, τ’ εμόν σ̌ορσ̌όταινα,
άνοιξον τα κανάτι͜α σ’
Γουρπάν’ εγώ να ’ίνουμαι
σα δύο μαυρομμάτι͜α σ’

Να ’ίνουμαι γουρπάνι σ’
ευρίουμαι σο γιάνι σ’
Εσύ τισ̌έκ’ και μαξιλάρ’,
εγώ γεργάν’ απάν’ ι-σ’