Τελέφωνον επέρα σε

Τελέφωνον επέρα σε,
πουλί μ’, σην ξενιτείαν
Να έκουγα το λαλόπο σ’,
πουλόπο μ’, αλλομίαν

Πουλί μ’, εγώ ερρώστεσα
και κείμαι σα κρεβάτα̤
Ας σ’ ομμάτι͜α μ’ άμον βρεχ̌ήν
τρέχ’νε πικρά τα δά̤κρα̤

Γαρήδες και παράδες
πάντα, πουλί μ’, καζανεύ’ς
Όταν θα χάται η μάνα σ’
αχ! ατέν θα αραεύ’ς
Όταν θα χάντς τη μάνα σ’
αχ! ατέν θα αραεύ’ς

Ο Χάρον έρθεν σην πόρτα μ’,
πουλί μ’, θα κουβαλεί με
Τ’ ομματόπα μ’ ακράνοιχτα,
ν’ αϊλί πη ’κι πονεί με

Χρόνα̤ έχω να ’λέπ’ ατο,
[ωχ!] ατό τ’ εμόν τ’ αρνόπον
Χατίρ’ ποίσον με -ν-, Χάροντα,
πριχού -ν- εβγών’ το ψ̌όπο μ’

Γαρήδες και παράδες
πάντα, πουλί μ’, καζανεύ’ς
Όταν θα χάται η μάνα σ’
αχ! ατέν θα αραεύ’ς
Όταν θα χάντς τη μάνα σ’
αχ! ατέν θα αραεύ’ς

Νουνίζ’ ατο και ’κ’ έρχεται,
εμέν ’κι δί’ λαλίαν
Κλειδώντς, Χάρε, τ’ ομματόπα μ’
με την αροθυμίαν

Κατάραν δίγω σην παράν
που όλ’ ατό νουνίζ’νε
Τη μάναν και τον κύρ’ν ατουν
άλλο πα ’κ’ εγνωρίζ’νε

Γαρήδες και παράδες
πάντα, πουλί μ’, καζανεύ’ς
Όταν θα χάται η μάνα σ’
αχ! ατέν θα αραεύ’ς
Όταν θα χάντς τη μάνα σ’
αχ! ατέν θα αραεύ’ς