Έπαρ’ με γιασίρ’

Για τ’ εσόν το χατιρόπον
και το φώταγμαν
Λάσκουμαι απάν’ σα στράτας
ως το ηλέπαρμαν
Η καρδία μ’ να λαρούται
’ξέρτς το γιατρικόν
Μη ανοί͜εις σ’ ατέν γεράδες,
άλλο ’κι θα ζω

Σην εγκάλια σ’, σην καρδία σ’,
έπαρ’ με γιασίρ’
Έλα, έλα, τσ̌ιτσ̌εκόπο μ’,
λύεται η ψ̌η μ’
Σα στομόχ̌ειλα σ’, γιαβρίκα μ’,
’ίνουμαι γουρπάν’
Έλα φως ι-μ’ και σ̌εκέρι μ’,
έπαρ’ με σο γιάν’

Έπαρ’ με, αρνί μ’, σο γιάνι σ’,
και ξάι μη νουνί͜εις
Τα μουράτι͜α μ’ σην καρδία μ’,
ψ̌η μ’, μη τυρα̤ννί͜εις
Ση σεβντά σ’ απέσ’ πατεύω,
πώς να λέγω σε;
Σ’ εγκαλιόπο σ’ θα κονεύω
και θα παίρω σε

Σην εγκάλια σ’, σην καρδία σ’,
έπαρ’ με γιασίρ’
Έλα, έλα, τσ̌ιτσ̌εκόπο μ’,
λύεται η ψ̌η μ’
Σα στομόχ̌ειλα σ’, γιαβρίκα μ’,
’ίνουμαι γουρπάν’
Έλα φως ι-μ’ και σ̌εκέρι μ’,
έπαρ’ με σο γιάν’

Ας σην ψ̌η μ’ κι ας σην καρδία μ’
βγάλ’ τ’ αγρά̤χαντον
Πανωφόρ’ είσαι σο κρύον,
κι είμαι ατσούπωτον
Χαμουφτίτσα γινωμέντσα,
είσαι σ̌εκερλίν
Σα κολτούκια σ’ τσ̌ιλι͜αμένον,
κράτ’ με σην ζωήν

Σην εγκάλια σ’, σην καρδία σ’,
έπαρ’ με γιασίρ’
Έλα, έλα, τσ̌ιτσ̌εκόπο μ’,
λύεται η ψ̌η μ’
Σα στομόχ̌ειλα σ’, γιαβρίκα μ’,
’ίνουμαι γουρπάν’
Έλα φως ι-μ’ και σ̌εκέρι μ’,
έπαρ’ με σο γιάν’