Μάγδας Καπανά

Σα χ̌ίλια εννιακόσια
και σα είκοσι έναν
σα στράτας απάν’ κέσ’ έκχ̌’σαν
το σαντέτ’κον το αίμαν

Τα έξ’ χωρία μάζεψαν
έγκαν σοι Πισ̌τοφάντων
και το βίον ελάλεσαν
και έγκαν σοι Γλιτσ̌ι͜άντων

Πρώτην φοράν εξόρτσανε
τα έξ’ χωρία μίαν
και ύστερα σοι Πισ̌τοφάντς
...........

Ο λαός εμουρδούλιζεν
ση Κρωμί’ τα ραχ̌ία
κι επεχωρίεν εκαικά
μάνα ας σα παιδία

Κι όνταν έγκαν εμάς ση Κρώμ’,
σο Κάν είπαν θα πάτε
Εκεί θα τελείται η κρίσ’
θα τερούν ντό θα ’φτάτε

Ση Κιμισ̌χανάς τα χωρία
εκεί εμάς θα εφήν’ναν
Αφορισμέν’ οι τσ̌ετέδες
τιδέν να μη εποίν’ναν

Ατότες έρθεν διαταγήν
ας σην Κιμισ̌χανάν
Τοι Σαντέτας ’τοπλάεψαν
αφκά σο Ταλταπάν

Εσέγκαν εμάς σην σειρι͜άν
και από δύο-δύο
Ερχίνεσαν γιαγμαλαεύ’ν
τ’ εμέτερον το βίον

Αρ’ ατότες εγροίκ’σαμε
ντο πάμε εξορίαν,
ντο έχομε εινός μηνού
εμείς οδοιπορίαν

Σο Ερζερούμ και σο Χουνούζ
είπαν εμάς θα πάτε
Σ’ ατά τα δύο τ’ έρημα
κατοικίαν θα ’φτάτε

Έκιτι οσπιτόπα μουν
και έρημα πουτσ̌ι͜άχα,
εμείς μουχατσ̌ίρ’ λάσκουμες
απέσ’ κέσ’ σα σοάχα

Αχ! ντ’ εγέντανε οι Σαντέτ’,
τ’ εμόν οι γειτονάδες;
Ατείν’ ταφία ’γόμωσαν
σ’ Ερζερουμί’ τ’ οβάδες

Ατόσ’ αρθώπ’ επέθαναν,
όλ’ ας σην αρρωστίαν
χωρίς ποπάν, χωρίς ψάλτι͜αν
και χωρίς κοινωνίαν

Κι ο Χατζ̌ηπαναγιωτίδης
πρώτος εμπροϊστός
Πολλά καλά εποίκεν
τοι Σαντέτας ατός
και άλλα θα εποίν’νεν
αφώτιστος η Τουρκία
ατόν για να εφήν’νεν

Εσέγκεν ατον σο παπόρ’
και έστειλεν σην Πόλ’
και τ’ οπισινόν το λαόν
εφέκεν ορφανόν