Το καράβ’

Κάπου σην Άσπρη θάλασσαν
καράβ’ αρματωμένον
Καράβ’ χ̌ιλιαρμάτωτον
εχπάστεν σην Φραγκίαν
Είχ̌εν απέσ’ αθ’ Έλλενους,
ρωμαίικα παλληκάρι͜α
Λυγίσκουνταν, συγκλίσκουνταν
και σύρ’νε τα κωπία
Σίτι͜α εσύρ’ναν το κωπίν
κάμαρ’ εφανερώθεν
και σην κάμαραν κι άλλ’ απάν’
χρυσή κόρη εκείτον
Έσειξεν το μαντίλιν ατ’ς
κι εστάθεν το καράβι
-Καραβοκύρη μ’ αδελφέ,
καραβοκύρ’ ομμάτι͜α μ’,
έπαρ’ κι εμέν σην τέντα σου,
έπαρ’ με σο καράβι σ’
-Αδά, κόρη, ’κι γίνεσαι,
αδά εσύ ’κι πρέπεις
Εγώ έχω τους Έλλενους,
ρωμαίικα παλληκάρι͜α,
κομπών’νε και φιλούνε σε,
κουπίζ’νε το καράβι μ’