Ποίος κρούει την πόρτα τ’ εφτωχού;

Ποίος την πόρταν τ’ εφτωχού
[πουλίκα μ’, τ’ εφτωχού]
θα κρούει και ερωτά ’τον,
ντό τρώει, ντό πίν’ και ντό ευτάει
[πουλίκα μ’, ντό ευτάει]
να στέκ’ παρηγορά ’τον;

Αν ζει, άμα επέθανεν,
[άμα επέθανεν]
άμα πονεί κι εχάθεν
Χωρίς γιοργάν’ το χ̌ειμωγκόν
[πουλί μ’, το χ̌ειμωγκόν]
άχαρον πώς κοιμάται;

Κάπως εγένταν οι ανθρώπ’
[πουλίκα μ’, οι ανθρώπ’]
άμα πονείς ’κι ακούνε
και μόνον την κεντήν ατουν
[πουλί μ’, κεντίν ατουν]
ατείν’ πάντα τερούνε

Νέ είδανε, νέ έκ’σανε
[πουλίκα μ’, έκ’σανε]
και νέ χαπάρα̤ έχ’νε
Άλλο σον πόνον τ’ ανθρωπί’
[πουλίκα μ’, τ’ ανθρωπί’]
νέ χάν’ντανε, νέ τρέχ’νε