Ο Πόντον έν’ τ’ εμόν η γη

Ο Πόντον έν’ τ’ εμόν η γη
και τ’ εμόν η πατρίδα
[Ντό να ’ίνουμαι; Βάι! ν’ αϊλί εμέν]
Εκεί εγώ θα κλώσκουμαι
αέτσ’ σ’ όρωμα μ’ είδα
[Ντό να ’ίνουμαι; Βάι! ν’ αϊλί εμέν]

Πατρίδα μ’, τα χωρία σου
όλια ερημωμένα
[Ντό να ’ίνουμαι; Βάι! ν’ αϊλί εμέν]
Τ’ έμορφα τα παρχάρι͜α σου
επέμ’ναν δεισωμένα
[Ντό να ’ίνουμαι; Βάι! ν’ αϊλί εμέν]

Τα χώματα σ’ επότ’σαμε
με αίματα και δάκρυ͜α
[Ντό να ’ίνουμαι; Βάι! ν’ αϊλί εμέν]
Ραχ̌όπα και λιβαδόπα,
ποτάμι͜α, θαλασσάκρι͜α
[Ντό να ’ίνουμαι; Βάι! ν’ αϊλί εμέν]

Θεέ μ’, για δος μας δύναμην
τ’ Αγαρηνούς να διώκουμ’
[Ντό να ’ίνουμαι; Βάι! ν’ αϊλί εμέν]
Σ’ έρημον τη πατρίδα μουν,
σο Πόντον ξαν να κλώσκουμ’¹
[Ντό να ’ίνουμαι; Βάι! ν’ αϊλί εμέν]