Βασίλ’-ουστά

Θερίον ανημέρωτον
με χ̌είλια γιαταγάνια
Του Πόντου ο σταυραετόν
απέσ’ και σα ορμάνια

♫

Ε! ρίζα μ’, έρθα και -ν- εγέρασα
τ’ ομμάτι͜α μ’ πολλά είδαν
Άμαν άμον αούτ’ το παλληκάρ’
πουθέν καμίαν ’κ’ είδα!

♫

Ατός έν’ ο Βασίλ’-ουστάς
αμάν γιάβρουμ, γιάβρουμ, γιάβρουμ!

Σον πόλεμον ατός εμπαίν’
με κάμας και σπαθία
κι όθεν με τ’ άλογον δι͜αβαίν’
σείουνταν τα ραχ̌ία
Χέι! Χέι!

Τουζάκ’ ατόν κι αν έστηναν
όθεν ατός επέγ̆’νεν
Τ’ άλογον εχλιμίτιζεν
κι αιχμάλωτους επαίρ’νεν
Χέι! Χέι!

Του Πόντου έν’ το παλληκάρ’
λεονταρί’ καρδίαν
Για τοι τουσ̌μάντς ανήμερος,
για τοι φίλτς κλαίει η ψ̌η ατ’

♫

Παιδία! Χρόνια πολλά εδέβανε
έρχουντανε και φεύ’νε
Άμαν άμον αούτο το παλληκάρ’
τ’ ομμάτι͜α μ’ ’κι θά ’λέπ’νε!

♫

Ατός έν’ ο Βασίλ’-ουστάς
αμάν γιάβρουμ, γιάβρουμ, γιάβρουμ!

Ση θάλασσαν κολυμπετής¹,
σ’ ομάλια πεχλιβάνος,
Σα πανοΰρι͜α χορευτής,
ση χαράν τραγωδι͜άνος
Χέι! Χέι!

Η μάνα εσέν π’ εγέννεσεν
απάν’ ση γην έν’ είνας
εποίκεν τον Βασίλ’-ουστά
κι άμον ατόν κανείνας
Χέι! Χέι! Χέι, χέι! Χέι!