Ψ̌η μ’, ση στράταν τη ζωής

Ψ̌η μ’, ση στράταν τη ζωής
οι δύ’ μουν ευρέθαμε
Εις για τον άλλον εμείς,
καρδι͜ά μ’, εγεννέθαμε

Άγγελος τη Θεού
έρθες ας σον ουρανόν
Τ’ όρωμα μ’ έντον αληθινόν

Σην καρδι͜ά μ’ το γεραλίν
συ έγκες τη γιατρειάν
Άμον τσ̌ιτσ̌έκ’ άνθισες
συ σ’ άσπρον το χ̌ι͜όν’ απάν’

Τ’ ομμάτι͜α σ’ τ’ έμορφα
να τερώ γουεύ’ ατα
ση καν’νάν ’κ’ ινιανεύ’ ατα

Τα χαράντας τη ζωής
όλια εγαζάνεψα
Την καρδι͜ά μ’ ντ’ εδέκα σε
ξάι πα ’κ’ επουσ̌μάνεψα

Ανάσμα μ’ και ζωή μ’,
λύουμαι άμον κερίν
με το τέρεμα σ’ αχπάντς τη ψ̌η μ’