Του Πόντου ο λαόν

Για έπαρε, γιαβρί μ’, την κεμεντζ̌έ σ’
με το δοξάρι σ’ για τον Πόντο
απόψ’ να καλατσ̌εύ’ς

Του Πόντου ο λαόν
σον γιάν’ ατ’ έχ̌’ Θεόν
Το γέλος ’κι νεβζήεται,
χαλάν’ν ατο και χτίεται
με λύρα και χορόν

Τη λύρα σ’ μόνο, ρίζα μ’, έκ’σαμε
και τέρεν σ’ έναν τόπον
πώς εσερεύταμε!

Του Πόντου ο λαόν
σον γιάν’ ατ’ έχ̌’ Θεόν
Το γέλος ’κι νεβζήεται,
χαλάν’ν ατο και χτίεται
με λύρα και χορόν

Λελεύω σε, απόψ’ κεμεντζ̌ετσ̌ή,
θα σύρομε έναν χορόν
εντάμαν εγώ κι εσύ

Του Πόντου ο λαόν
σον γιάν’ ατ’ έχ̌’ Θεόν
Το γέλος ’κι νεβζήεται,
χαλάν’ν ατο και χτίεται
με λύρα και χορόν

Του Πόντου ο λαόν
σον γιάν’ ατ’ έχ̌’ Θεόν
Το γέλος ’κι νεβζήεται,
χαλάν’ν ατο και χτίεται
με λύρα και χορόν