Ερωτάτε με ντο έχω

Ερωτάτε με ντο έχω,
ν’ απαντώ σας ’κ’ επορώ
Πώς να λέγω σας «’κι θέλ’ με,
το κορτσόπον ντ’ αγαπώ»;

Ερωτάτε με αν κλαίγω
για τ’ εγάπης το χατίρ’
Πώς να λέγω σας ντο ’κχ̌ύνω
τα δάκρυ͜α με το ποτήρ’;

Ερωτάτε με αν θέλω
βίον και παράν πολλά
Ατά ψ̌ην ’κι γουρταρεύ’νε,
’γώ εξέρ’ ατο καλά

Ερωτάτε με -ν- ατώρα
ντό θα ’φτάγω σην ζωή μ’
Θολωμένον έν’ τ’ αχούλι μ’,
κουβαρι͜αγμένον η ψ̌η μ’