Αγαπώ κορτσόπον

Αγαπώ κορτσόπον
άμον τσ̌ιτσ̌εκόπον
Έμορφα τ’ ομμάτι͜α τ’ς
και μαύρον μαλλίν

Καλόν η καρδία τ’ς,
γλυκύν η λαλία τ’ς
Παραπονεμένον,
πονεμένον ψ̌ην

Ατέ αραεύ’ με,
πάντα λαλαχ̌εύ’ με
Σην εγκάλιαν παίρ’ με -ν-
και γλυκοφιλεί

Μετ’ εμέναν μόνον
χάν’ ατε τον πόνον
Μετ’ εμέναν χ̌αίρεται
κι άλλον ’κι τερεί

♫

Τόγιαλιν παιδίν είμαι
ας σην Τόγιαν έρχουμαι
[Έλα, λέγω σε]
Παλληκάρ’ και σεβνταλής
Θεία μ’, δος με την κουτσ̌ή σ’!
[Ντό να ’ίνουμαι-ν;/Ωχ! αϊλί εμέν]

Τόγιαλιν παιδίν είμαι
το μαρτέν’ σ’ ωμίν απάν’
[Έλα, λέγω σε]
Τα φουσ̌έκια σταυρωτά
και η κάμα απάν’ σο γιάν’
[Ντό να ’ίνουμαι-ν;/Ωχ! αϊλί εμέν]

Τόγιαλιν παιδίν είμαι,
χορεύω το ατσ̌απάτ’
[Έλα, λέγω σε]
Σύρω παίρω την κάμαν,
χορεύω και το πιτσ̌άκ’
[Ντό να ’ίνουμαι-ν;/Ωχ! αϊλί εμέν]