Παραδεισί’ πουλόπον

Βρατέρι͜α και μερώματα
ο νους ι-μ’ κρούει απάν’ ι-σ’
Ζαέρ κισμέτιν και γραφτόν
να ευρίγουμαι σο γιάνι σ’

Παραδεισί’ πουλόπον,
έλα ’μπα σ’ εγκαλιόπο μ’
κι εγώ τον λόγο μ’ θα κρατώ,
θα δίγω σε το ψ̌όπο μ’

Για το χατίρι σ’ μαναχόν
την γην ’πί γην θα ευτάω
Στράτας και μέρι͜α αδέβατα
θα παίρω σε και πάω

Παραδεισί’ πουλόπον,
έλα ’μπα σ’ εγκαλιόπο μ’
κι εγώ τον λόγο μ’ θα κρατώ,
θα δίγω σε το ψ̌όπο μ’

Εκαπατεύτα σην σεβντι͜ά σ’,
βέλος ταλεύ’ βαθέα
Το τέρεμα σ’ σο φεγγοφώς
λαλαχ̌εύ’ με αψέα

Παραδεισί’ πουλόπον,
έλα ’μπα σ’ εγκαλιόπο μ’
κι εγώ τον λόγο μ’ θα κρατώ,
θα δίγω σε το ψ̌όπο μ’

Σ’ εσέν μουράτ’ και χαβασλούχ’
τη σεβντι͜άς τα μαΐας
Σ’ εσέν θα ’ίνουμαι γουρπάν’
και χάμαι απέσ’ σα ψ̌ήα σ’

Παραδεισί’ πουλόπον,
έλα ’μπα σ’ εγκαλιόπο μ’
κι εγώ τον λόγο μ’ θα κρατώ,
θα δίγω σε το ψ̌όπο μ’