Αρνί μ’, η εγάπ’ εμουν

Αρνί μ’, η εγάπ’ εμουν
άμον τον ήλιον ομοι͜άζ’
’Κχ̌ύεται άμον το φως
την καρδι͜ά μουν ποταμι͜άζ’

Ανοιγάρι μ’ ’ίνεται,
τον παράδεισον ανοί’
και σην ψ̌ην εμουν απέσ’
χαράζ’ πάντα ανατολή

Η σεβτι͜ά τ’ εμέτερον
έν’ ασ’ όλια αλλέτερον
Το τακάτ’ν ατ’ς έν’ τρανόν
γυροκλώθ’ γη κι ουρανόν

Ανοιγάρι μ’ ’ίνεται,
τον παράδεισον ανοί’
και σην ψ̌ην εμουν απέσ’
χαράζ’ πάντα ανατολή

Τ’ άψιμον ατ’ς έν’ καμίν’,
η βρούλα τ’ς σιδέρτα λύν’
Αναφουντουλίζ’, τρανύν’
και με το ποράν’ ’κι βζήν’¹

Ανοιγάρι μ’ ’ίνεται,
τον παράδεισον ανοί’
και σην ψ̌ην εμουν απέσ’
χαράζ’ πάντα ανατολή