Σκηνή 7η

(εν τη οικία του Πασάγιαννη)
ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΕΣ-ΝΤΑΪΣΑΒΒΑΣ-ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΙΝΑ-ΔΕΣΠΟΙΝΗ: παρά τη εστία

ΝΤΑΪΣΑΒΒΑΣ: Συντέκνισσα, ντό έρθε με, να ’ξέρτς και μη γελάς α’.
Να λέγ’ ατο εντρέπουμαι, ατό καν’νάν μη λες α’.

ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΙΝΑ: Χαΐρολα, ντό έπαθες, να ζεις, σύντεκνε, πέ’ μ’ α’!
Σ’ οσπίτ’ απέσ’ ντο ποιούμε, έτσ’ έξ’ γίν’ται να λέμ’ α’;
Πέ’, Νταϊσάββα, ντ’ έρθε σε. 

ΝΤΑΪΣΑΒΒΑΣ: Ακούστ’ εμέν, θα λέγ’ α’.
Την Δέσποινα, συντέκνισσα, πέ’ «απ’ αδακά έβγα».
Η Παρθένα μ’ οσήμερον ντο παλαλή εγέντον!
Σίτ’ φρόνιμη κι επαινετή και γνωστική εφαίν’τον,
πήγ’ ηύρ’ ατεν κι εκάθετουν με τον Γεωρίκαν...

ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΙΝΑ: Τίνος;

ΝΤΑΪΣΑΒΒΑΣ: Τση μαυρο-Άννας τ’ άκλερης κι είχ̌εν ατεν εκείνος
αγκαλα̤σμένα και γλυκά ’φίλ’νεν ατεν σ’ ομμάτα̤!
Ανάθεμ’ ατα, ντό κακά κι ευτάγουνε τα νά̤τα!

ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΙΝΑ: Του σ̌κύλ’ τον υιόν τον άχαρον, ακούς εκεί ντ’ εποίν’νεν!
αέτσ’ είδα κι εγώ, Σάββα, τ’ εμόν την κόρ’ εφίλ’νεν!
Ν’ αηλί τον μαυροκέφαλον, το ξύλον ντο θα τρώγει!
Πώς ’κόμπωσεν τα κόρα̤ μουν, ακούν τον κοντοπόγη!