Σκηνή 5η

(εισέρχεται η Πασαγιαννίνα)

ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΙΝΑ: Τ’ αίμα σ’ η μαύρη γη να πίν’, το πόστι σ’ θα εβγάλλω!
Αδά απέσ’ ντ’ εγύρευες; Σ̌κοινίν σην ψ̌η σ’ θα βάλω!
Να κάθεσαι μ’ ατόν τον νο̤ν μονάχ̌η, Παναγία!
Να λες και να γελάς μ’ ατόν...

ΓΕΩΡΙΚΑΣ: Πασ̌αγιαννίνα θεία...
Σην καρδά̤ μ’ έχω μυστικόν, θα λέγω σ’ α’, θα πεις μ’ α’
πολλ’ αγαπώ την Δέσποιναν, γυναίκα ατέν θα δί͜εις μ’ α’.
Αέτσ’ κι αρ’ ’κ’ έν’, λελεύω σε, Πασ̌αγιαννίνα θεία;

ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΙΝΑ: Ακούς, ακούς του σ̌κύλ’ τον υιόν γυρεύει σ’ εμέν μεγείαν
να ’φτάγει και να δίγ’ ατον γυναίκαν το κορτσόπον!
Ας το κουνίν εσκώθενι ένα βούκαν παιδόπον
και θέλ’ να γίνεται γαμπρός κι αούτο το φουρκάλιν
ελέπ’ς ατο, τράν’ α’, σ’ εσόν θα ρούζει το κιφάλιν.

ΓΕΩΡΙΚΑΣ: Πασ̌αγιαννίνα, κουρ-κουρπάντς, άλλο άλλο ’κι ποίγ’ α’,
’πουσ̌μάνεψα ντ’ εκάθεσα κι εποίκα συντροφία.
Την κόρ-τ-ς αρ’ έπαρ’ τεν και φύγ’ και σο καλόν δεβάτεν,
μη γιανασ̌εύετ’ αδακέσ’, σ’ οσπίτι μ’ μη περάτεν.

ΠΑΣΑΓΙΑΝΝΙΝΑ: Άι, μαύρε, γουρζουλόσπαχτε, το αίμα σ’ θε να πίνω
κι αν ’λέπω σε σ’ οσπίτι μ’ ακέσ’, τ’ εντέρα̤ σ’ θε να ’κχ̌ύνω!
Και σ̌κύλ’ κουτάβ’ να φέρεις νουν, αν θέλτς να ζεις ακόμαν.
Ντε, σούκ’ κα’ συ, κόρη μ’, ας πάμ’, να τρώγει σε το χώμαν!

(φεύγουν)