Σκηνή 4η

(φεύγει Νταϊσάββας και Παρθένα)

ΔΕΣΠΟΙΝΗ: Καλήν ημέραν σε εύχουμαι, Γερίκα μ’, παρ’γορία!
Να βάι εμέν! Ντ’ εγέντονε το κόκκινον θωρία
ας τ’ έμορφα τα μάγουλα σ’ και στέκεις μουχλωμένος;
Θεέ μ’, ατσ̌άπς ντό έχ̌’ ατός και ένι νουνισμένος!
Άλλην μέραν όντ’ έρχουμουν, εκούιζ’ εμέν «ψ̌όπο μ’»
κι ατώρα ’κι σιμώνει με, κρίμαν, κρίμαν σον κόπο μ’
ντ’ εποίκα να ’ρχουμαι αδά. Άι, τι λαλείς, Γεωρίκα;
κωφός ντ’ είσαι χ̌ιλά̤κλερε;

ΓΕΩΡΙΚΑΣ: (καθ’ εαυτόν) Αχ, τον πελά̤ μ’ ευρήκα!
Κι αρ’, ρίζα μ’, Δέσποινα, για ’σεν στέκουμ’ νουνισμένος
κι έχασα την θωρέα μου κι είμ’ άμον μαρεμένος.
Γιατί έργεψες να έρχ̌εσαι κι ελέπ’ς τώρα το χάλι μ’,
γλυκά λόγια πέ’, Δεσποινή, ν’ αρθούται το κιφάλι μ’.

ΔΕΣΠΟΙΝΗ: Πουλόπο μ’, να λελεύω σε, σην ψ̌η σ’ καικά να κείμαι,
γλυκά λόγια θα λέγω σε, ’ξέρτς με, η Δέσποιν’ είμαι,
που για τ’ εσέν φουρκίεται και χάται ας σον κόσμον,
ως να ηύρεν το ψ̌όπον ατς ρουσμέν’ απάν’ σον δρόμον
κι ας λέγω σε, πουλόπο μου, λέγω σε «αγαπώ σε».
Έλα, κάθκα σ’ εμέν καικά, γλυκά, ψ̌η μ’, να φιλώ σε
και τσ̌ιπ ζαντή θα γίνουμαι, άντραν ’σε αν ’κι παίρω.
Τον αγροτρισκατάρατον Χάρον αδά θα φέρω,
τα ψ̌όπα μουν να παίρ’ και φεύ’ κι αφήνει τα κορμία
σ’ έναν ταφίν να θάφ’ν ατα για να ’χουμ’ παρ’γορία.
Αν ’κ’ επάρθαμ’ απάν’ σην γην, παντρεύταμε το χώμαν,
αγκαλα̤σμέν’ αιώνια και σου ταφί το στρώμαν.
Κοιμούμες ύπνον νόστιμον ως τ’ άλλ’ την παρουσίαν
και να θαυμάζει πη ακούει, ντο έν’ αγαπεσία.

ΓΕΩΡΙΚΑΣ: Νε, ρίζα μ’, ντ’ εκατέβε σε κι αΐκα να συντζ̌αίνεις,
Χάρους, θανάτους και ταφά̤, την καρδά̤ μ’ να μαραίνεις;
Αγάπ’ς λόγια, φιλέματα, αΐκα, ψ̌όπο μ’, θέλω,
τον μαύρον Χάρον κι άκλερον, σον διάβολον θα στέλλω.