Σκηνή 3η

(εισέρχεται ο Νταϊσάββας)

ΝΤΑΪΣΑΒΒΑΣ: Τ’ εμόν η κόρ’ αδά ένι, με τίναν παλληκάριν
να κάθεται και να συντζ̌αίν’, χωρίς να ’χω χαπάριν;
Ν’ αηλί εμέν και βάι εμέν, τον άκλερον, τον μαύρον,
(καθ’ εαυτόν) κι άλλο καλόν θα έτονε να τρώγ’ α̤τεν ο Χάρον!
(προς την Παρθέναν) Εσύ! Εσύ, η άκλερος και η διαστραμέντσα,
η μάισσα και η τσ̌αζού και η καταραμέντσα!
Φύγ’ ας σ’ ομμάτα̤ μ’, νέραδα, μ’ ελέπω σε, να χάσαι!
Ξάι ’κι θέλω σε, νε παιδίν, εσέν ανάθεμά σε! 
Αγάπ’ς διαβόλου συντζ̌ιαίς κι εσύ, Γερίκα, μένεις
και μετ’ ατεν την παλαλήν για την αγάπην λέεις,
’κ’ εντρέπεσαι, ’κ’ εντρέπεσαι, κατάρ’ άμ’ αρ’ να έ͜εις!

ΓΕΩΡΙΚΑΣ: Νταϊσάββα, αγαπώ ατεν, θα παίρ’ ατεν γυναίκαν
σον νου μ’ ατό κατεβαίνει και ’κι θε ν’ απολέκα.
Εσέν θα έχω πεθερόν κι εσύ γαμπρόν θα έ͜εις με,
γιατί κι άρ’ στέκεις νουνιχτά και τιπ τιδέν ’κι λες με;
Θα ποιείς ατο, αέτσ’ κι αρ’ ’κ’ έν’, Νταΐσαββα, κουρπάνι σ’;

ΝΤΑΪΣΑΒΒΑΣ: Πολλά, ναι, Γεώρ’, αράδιασες, σ’ αέραν λόγια χάνεις,
τ’ εμόν η κόρ’ άμον κι εσέν άντραν να παίρει, θέλεις; 
Μη λες ατο, μ’ ακού’ ατο, νε μαύρε Γιώρ’, ελέπεις
ατούτο το χοντρόν ραβδίν ση ράχ̌η σ’ κατηβαίνει,
ελέπ’ς ατο, εντράν’ ατο, πως αλατένιον ένι.
Έλα, τσ̌αζού, ας πάμ’ σ’ οσπίτ’ (προν τον Γερίκαν) έχ̌ε καλήν υγείαν!

ΓΕΩΡΙΚΑΣ: Ντε, σο καλόν δεβάτενε και μα την Παναγίαν
θα κλέφτ’ ατεν, θα παίρ’ ατεν και σα βουνά εβγαίνω
(προς την Παρθέναν) ρίζα μ’, Παρθένα σο καλόν, το ψ̌όπο σ’ να κερδαίνω!