Σκηνή 1η

ΓΕΩΡΙΚΑΣ: (καθ’ εαυτόν) Ατώρα π’ ηύρα τον καιρό μ’
τα νιάτα μ’ καταρούμαι,
Ας καταρούμαι, ’κι πειράζ’, υστέρ’ υστέρ’ τερούμε
ντο θε να γίν’ται κι απ’ ατές να φεύω και γλυτώνω
τον νου μ’ επήραν, ’κ’ επορώ κανέναν να σουμώνω.
Η Παρθενίτσα λέγει με «πουλόπο μ’, αγαπώ σε!»
κι η Δέσποινα π’ ελέπει με, λέγει με «θα φιλώ σε»
«Θα παίρω σε, θα παίρω σε» κουίζ’ απάν’ σον δρόμον
κι εγώ ο μαυροχ̌ιλά̤κλερον εντρέπουμαι ας σον κόσμον.
Όνταν περώ από πουδέν όλοι εμέν θωρούνε
και κάτ’ κρυφά σ’ ωτία τουν λέγ’νε κι εμέν γελούνε.
Κι αρ’ αγαπώ την Δέσποιναν, π’ έχ̌’ έμορφα ματόπα,
μάγουλα ολοκόκκινα, καγκελωτά φρυδόπα.
Για την Παρθέναν ντό λέγω; Κι εκείν’ έμορφος ’κ’ ένι;
Πώς την ρίζα μ’ ενέσπαλα, πη την καρδιά μ’ μαραίνει,
π’ έχ̌’ σαν τριαντάφυλλον του Μάη κόκκινα μαγουλόπα,
ξανθά μαλλιά και γυριχτά κι ευγενικής χ̌ερόπα.
Τον νου μ’ ’χασα ο άκλερον, ντο ν’ ευτώγω ’κι ξέρω!
Η Παρθένα θα κλαύκεται την Δεσποινήν αν παίρω.
Κι αν παίρω και την Παρθέναν, η άλλε ντό θα ποίει;
Σην μέσ’ απέσ’ ευρίσκουμαι. Ατσ̌άπς την κόρ’ν ατ’ δί͜ει
ο Πασαγιάννες; Έν’ καλός την κόρ’ν ατ’ θέλ’ να δί͜ει με
κι ο Νταϊσάββας έν’ με νουν, γαμπρόν ατ’ πέλκιμ’ ποί’ με.
Και ποίαν ας σου δύ’ς ατουν να πάγω να γυρεύω;
Δίγ’νε με ξύλον άσπλαχνον, ρούζ’νε με απάν’ σον δρόμον
και γίνεται το πάθεμα μ’ εξακουστόν σον κόσμον.
Ας πάγω κι ήνταν γίνεται, ας γίνεται και πάγει
κι αν ’κι παίρω καν’νέν σ’ ατές, σον κόσμον μη ζω ξάι!