Η μάνα του νεκρού ηλικιωμένου

Ν’ αϊλί εμέν την άχαρον,
ν’ αϊλί εμέν την μάρσαν
Υιέ μ’, υιέ μ’, παντέμορφε
εμάτωσες την καρδι͜ά μ’
Π’ εφέκες τη μάνα σ’ και πας,
π’ εφέκες τη γαρή σ’ -ι;
Π’ εφέκες και τα χάταλα σ’
τσ̌ιπλάχ’κα, πεινασμένα;
Στάθιε μ’, ντό να λέγω σε;
εσύ λόγον ’κι ακούς -ι
Γιατί ’κι τσ̌ούεις τα χάταλα σ’,
γιατί ’κι τσ̌ούεις την κάλη σ’;
Γιατί ’κι τσ̌ού͜εις τη μάνα σου,
την άκλερον τη μάνα σ’;
Γουρπάν’ -τ- σ’ θα τσ̌ουλτουρεύω ’γώ
ας σο τρανόν τ’ εφκιάρι μ’