Ερερίντζ̌ας και γαρερίντζ̌ας

Έτον είνας βασιλέας κι είχ̌εν έναν μοναχοπαίδ’. Έρθεν η ηλικία ’θε να παντρεύ’ και σ’ εκείνον κο̤ρά̤ν κουτσ̌ήν ’κ’ εύρηκανε. Με τα πολλά εύραν δύο κορίτσ̌α παντέμορφα. Ο είνας ας σην άλλεν κι άλλο καλλίον. Τη βασιλέα ο γιον τίναν ’α παίρ’ εσ̌άσ̌εψεν. Αλλομίαν έβαλεν σον νουν ατ’ να σιναεύ’ α̤τ’ς. Επρόσταξεν να παίρ’νε από έναν σκαφίδ’ και να πάνε σην θάλασσαν καικά να πλύν’νε πανία. Εκείνος πα επήγεν με τοιν ανθρώπ’ς ατ’ να ελέπ’ α̤τ’ς ντόσιλεγα θα έπλυναν. Εκείν’ το καικά η θάλασσα έτον τάλιαν. Ο είνας εσούμωσεν ’κ’ εσούμωσεν σην θάλασσαν, αμὰν εξέγκεν τα κουντούρας ατ’ς και τ’ ορτάρα̤ τ’ς, επήρεν τα πανία κι εσέβεν κι εκείνε ους τα γόνατα σην θάλασσαν να πλύν’ α̤τα και ετάραξεν κι εθόλωσεν εκείν’ το καικά. Η άλλε εσούμωσεν με το σκαφίδ’ν ατ’ς, εσέγκεν απέσ’ το θαλασσόνερον κι εσκάλωσεν το πλύσιμον τη πανί’. Τη βασιλέα ο γιον άλλο το τσιμίδ’ν ατ’ ’κ’ ενέγκασεν. Είδεν την οικοκυροσύνα̤ν ατ’ς κι εχώρτσεν κι επήρεν την δεύτερον. Απ’ ατότες κιάν’ εξέβεν αβούτο το τεμσιλόπον: «Σην θάλασσαν απέσ’ πα, ερερίντζ̌ας και γαρερίντζ̌ας.»