Ο Τελή-Τουρμουής κι ο Κιρκόρτς

Τ’ Ορτούς οι ζαντοί πα πολλά τσ̌ιμπουσ̌λoύδες έταν. Άμα σ’ όλτς ατουν ανάμεσα ο Τελή-Τουρμούης ξεχωριστός έτον. Εφόρ’νεν κι εσ̌κεπάγουντουν καλά. Το φέσ’ν ατ’ παντοτεινά γαλιπλα̤εμένον ση σ’χωρεμένονος τη Χάιτα τη Κώστη το μαγαζίν. Το παστόν ατ’ πάντα σα χ̌έρα̤ τ’, άμον εφέντης. Εκάθουντουν σα καϊβέδες, εσυζήτανεν απ’ αδά κι απ’ ακεί με τοιν τρανούς και τοιν ζεγκίντς κι εποίν’νεν ατ’ς κι εγέλαναν.

Όλ’ εγάπαναν ατον κι εδίν’ναν ατον το χασ̌λουκόπον ατ’: άλλος έναν, άλλος δύο, άλλος πέντε γορόσ̌α· ολίγα ’κ’ επαίρ’νεν. Αέτσ’ πα ο Τελή-Τουρμούης τον εαυτόν ατ’ κιπάρ-γερινέ επαίρ’νεν ατον¹. Ας σον εαυτόν ατ’ ξάι χαπάρ’ ’κ’ είχ̌εν και τ’ άλλ’ τοι ζαντούς εγάιρευεν. Κάποτε όσταν ετυχαιν’νεν τον Κιρκόρ σο παζάρ’, εκούιζεν ατον:
-Κέλ πουριά, κιόπεκ, πεσ̌ιμέ κέλ²!
Επαίρ’νεν ατον, κι εμπροστά εκείνος κι αποπίσ’ ο Κιρκόρτς, επέγ̆’νεν σ’ Αντρέα το φουρνίν:
-Άντρια, βέρ σ̌ου κιοπεγέ πίρ εκμέκ³, έλεγεν τον φουρουντζ̌ήν.
Ο Κιρκόρτς επαίρ’νεν το ψωμίν, κι εντούνεν δυνατά το κατσίν ατ’ με το χ̌όρ’ν ατ’ άμον τεμελλάχ.
-Άιτε, κιόπεκ, τσ̌άπουκ εβινέ κέτ⁴, έλεγεν ατον ξαν ο Τελή-Τουρμούης.

Ο Κιρκόρτς εδίν’νεν α’ στράταν. Εβγάλλ’νεν ύστερα ο Τελή-Τουρμούης εδίν’νεν τον φουρουντζ̌ήν τα δύο γορόσ̌α, ετέρνεν τον Κιρκόρ αποπίσ’ είστα̤ επέγ̆’νεν ζαρωμένα-ζαρωμένα, κι έλεγεν:
-Ζαβαλλού τσ̌οτζούκ, τσ̌όκ ατζίορουμ⁵!

Αέτσ’ πα οι Ορτουλούδες, όντες έλεπαν είναν εφτωχόν να πουλεί ψεύτικα αγαλούκια, έλεγαν:
-Παίδια σουν, η ζαντία εβδομήντα λογιών έν’. Για τέρεν ατον: ο Τελή-Τουρμούης κι ατός διαφοράν έχ’νε;