Αρνί μ’, εφέκα κι έφυγα

Αρνί μ’, εφέκα κι έφυγα,
έρθα -ν- αδά σα ξένα
Και πάντα κλαίω και πονώ
κι ο νους ι-μ’ έν’ σ’ εσένα

Τη ξενιτείας το ψωμίν
πικρόν, φαρμακερόν έν’
Το στρώμα ’θε πολλά σκληρόν
και το νερόν θολόν έν’

Άλλο ’κι αντέχω, ’κ’ επορώ,
άλλο ’κι ταγιανίζω
Αρνόπο μ’, εμετάνιωσα
και οπίσ’ θα γυρίζω

Ραχ̌ία σ̌κίζω, έρχουμαι,
θα ’ρχουμαι ση πατρίδαν
Αδά σο τσ̌όλ’ ση ξενιτει͜άν
καλόν ημέραν ’κ’ είδα