Τη σεβταλή η καρδία

Τη σεβνταλή η καρδία
έχει δύο αυλάκια
Ας σ’ έναν τρέχ’νε αίματα
κι ας σ’ άλλο τα φαρμάκια

Τρώει ο λύκον την κερβάναν
κι όλιον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;

Σεβντάν έχω, σεβντάν πουλώ
άι! σεβνταλής γυρίζω
Σεβντάν έχω σην καρδία μ’
και πώς να ταγιανίζω;

Τρώει ο λύκον την κερβάναν
κι όλιον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;

Το σεβνταλήν τον άνθρωπον
εγώ πολλά λυπούμαι
Εδέβεν σο κιφαλόπο μ’,
’κ’ επόρ’να ν’ εκοιμούμ’νε

Τρώει ο λύκον την κερβάναν
κι όλιον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;

Σεβνταλής όντες αρρωσταίν’
σο γιάν’ ατ’ ξάι μη πάτε
Αφήστε͜ ατον ας υποφέρ’
ας πάει ψοφά και χάται