Στιχουργοί: Γιάννης Τσανάκαλης | Δημήτρης Σεϊτανίδης
Συνθέτες: Γιάννης Τσανάκαλης
Ο Αδάμ είδεν την Εύαν κι έδακ’σεν ατός το μήλον Κι από έμπρι͜α τ’ς-ε πώς έβγαλεν η Εύα -αχ!- το πράσινον το φύλλον! Και -ν- ο Αδάμ ο καημένον νουνίζει͜ ατο αλλομίαν και πώς έδακ’σεν το μήλον κι εσέβεν σην αμαρτίαν Και -ν- ο Αδάμ ο καημένον ντό έπαθεν τη δουλείαν· πώς έρθεν και -ν- εκόμπωθεν κι εσέβεν - κι εσέβεν σην αμαρτίαν Ατός πολλά εγλυκέθεν και -ν- ας ση Εύας το φύλλον Και να έτρωεν εθέλ’νεν [ξαν εθέλ’νεν] κάθαν ημέραν το μήλον Και -ν- ο Αδάμ ο καημένον νουνίζει͜ ατο αλλομίαν και πώς έδακ’σεν το μήλον κι εσέβεν σην αμαρτίαν Και -ν- ο Αδάμ ο καημένον ντό έπαθεν τη δουλείαν· πώς έρθεν και -ν- εκόμπωθεν κι εσέβεν - κι εσέβεν σην αμαρτίαν! Τον Αδάμ η Εύα εποίν’νεν και πολλά ευτυχισμένον Να επαίρ’νεν τα ποδάρι͜α τ’ [τα ποδάρι͜α τ’] πώς ’κ’ επόρ’νεν ο καημένον! Και -ν- ο Αδάμ ο καημένον νουνίζει͜ ατο αλλομίαν και πώς έδακ’σεν το μήλον κι εσέβεν σην αμαρτίαν Και -ν- ο Αδάμ ο καημένον ντό έπαθεν τη δουλείαν· πώς έρθεν και -ν- εκόμπωθεν κι εσέβεν - κι εσέβεν σην αμαρτίαν! Ατός έλεγεν την Εύαν σίτι͜α εποίν’ναν την δουλείαν «Εσύ έβγαλες το φύλλον», λέει την Εύαν -όι- κι έχω ’γώ την αμαρτίαν Και -ν- ο Αδάμ ο καημένον νουνίζει͜ ατο αλλομίαν και πώς έδακ’σεν το μήλον κι εσέβεν σην αμαρτίαν Και -ν- ο Αδάμ ο καημένον ντό έπαθεν τη δουλείαν· πώς έρθεν και -ν- εκόμπωθεν κι εσέβεν - κι εσέβεν σην αμαρτίαν! Γεια σου, Γιάννε Τσανάκαλη, με τα γλυκέα τα τοξαρέας ι-σ’! Γεια σου, Χρήστο Ραμπίδη και Μέλη Ραμπίδου με τη αηδονί’ τη λαλίαν!
| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλευση |
|---|---|---|---|
| αηδονί’ | αηδονιού | ||
| αλλομίαν | άλλη μια φορά, άλλη φορά, ξαφνικά | ||
| ατός | αυτός | ||
| γλυκέα | (επιρρ.) γλυκά | ||
| δουλείαν | δουλειά | ||
| έδακ’σεν | δάγκωσε | ||
| εθέλ’νεν | ήθελε | ||
| έμπρι͜α | μπροστά | ἐμπρός | |
| επαίρ’νεν | έπαιρνε | ||
| εποίν’ναν | έκαναν, έφτιαχναν | ποιέω-ῶ | |
| εποίν’νεν | έκανε, έφτιαχνε | ποιέω-ῶ | |
| επόρ’νεν | μπορούσε | ||
| έρθεν | ήρθε | ||
| εσέβεν | μπήκε | ||
| έτρωεν | έτρωγε | ||
| ’κ’ | δεν | οὐκί<οὐχί | |
| κάθαν | κάθε | ||
| λαλίαν | λαλιά, φωνή | ||
| νουνίζει | σκέφτεται | ||
| ξαν | πάλι, ξανά | ||
| ποδάρι͜α | πόδια | ||
| πολλά | (επίθ.) πολλά, (επίρρ.) πολύ | ||
| σίτι͜α | καθώς, ενώ | σόταν<εις όταν | |
| τοξαρέας | δοξαριές |
| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλ. |
|---|---|---|---|
| αηδονί’ | αηδονιού | ||
| αλλομίαν | άλλη μια φορά, άλλη φορά, ξαφνικά | ||
| ατός | αυτός | ||
| γλυκέα | (επιρρ.) γλυκά | ||
| δουλείαν | δουλειά | ||
| έδακ’σεν | δάγκωσε | ||
| εθέλ’νεν | ήθελε | ||
| έμπρι͜α | μπροστά | ἐμπρός | |
| επαίρ’νεν | έπαιρνε | ||
| εποίν’ναν | έκαναν, έφτιαχναν | ποιέω-ῶ | |
| εποίν’νεν | έκανε, έφτιαχνε | ποιέω-ῶ | |
| επόρ’νεν | μπορούσε | ||
| έρθεν | ήρθε | ||
| εσέβεν | μπήκε | ||
| έτρωεν | έτρωγε | ||
| ’κ’ | δεν | οὐκί<οὐχί | |
| κάθαν | κάθε | ||
| λαλίαν | λαλιά, φωνή | ||
| νουνίζει | σκέφτεται | ||
| ξαν | πάλι, ξανά | ||
| ποδάρι͜α | πόδια | ||
| πολλά | (επίθ.) πολλά, (επίρρ.) πολύ | ||
| σίτι͜α | καθώς, ενώ | σόταν<εις όταν | |
| τοξαρέας | δοξαριές |
Με την ευγενική χορηγία φιλοξενίας της 