Τ’ ομμάτι͜α σ’ επαρλάεψαν

Τ’ ομμάτι͜α σ’ επαρλάεψαν
άμον αστρόπα δύο
Βρούλαν σην ψ̌η μ’ εσέγκανε
θα τρών’ όλιον τον βίο μ’

Έξ’ ας σ’ οσπίτι σ’ στέκουμε
ολίγον να τερώ σε
Κι εσύ ας σην πόρτα σ’ έξ’ ’κ’ εβγώντς,
λες, για ν’ αροθυμώ σε

Έξ’ ας σο νου μ’ ’κ’ εβγάλλω σε
για εσέν πάντα νουνίζω
Όθεν καικά να ελέπω σε
την ψ̌η μ’ χαρεντερίζω

Αχλαύω κι αναμένω σε
κι η ψ̌η μ’ αροθυμά σε
Ατώρα λες με «επέζεψα,
και ξάι μη ενοχλάς με»