Αφιέρωμα στον Χρύσανθο

Αγγέλ’ εσέν εθέλεσαν
αρχάγγελον να έχ’νε
και εκατήβανε ση γην,
Χρύσανθε, εσέν να παίρ’νε

♫

Τ’ αηδόν’ θανήν ’κ’ ιεύ’ ατο,
[αμάν! αμάν!]
λωλούνταν τα πουλία
[βάι! ν’ αϊλί εμέν!]
Ατά -ν- άλλο ’κι κελαηδούν,
[αμάν! αμάν!]
’κ’ εβγαίν’νε σα κλαδία
[βάι! ν’ αϊλί εμέν!]

Η άνοιξη φέρ’ τη ζωήν,
[αμάν! αμάν!]
τα μανουσ̌άκια ανθίζ’νε
[βάι! ν’ αϊλί εμέν!]
Και για τ’ αηδόν’ που έφυεν
[αμάν! αμάν!]
τ’ ομμάτι͜α μουν δακρύζ’νε
[βάι! ν’ αϊλί εμέν!]

Χαράν, δά̤κρυ͜α και βάσανα,
[αμάν! αμάν!]
τη προσφυγιάς τα χρόνι͜α
[βάι! ν’ αϊλί εμέν!]
ετραγώδ’νες και μετ’ εσέν
[αμάν! αμάν!]
’κελάηδαναν τ’ αηδόνι͜α
[βάι! ν’ αϊλί εμέν!]

Όλι͜α τα ποντιόπουλα
[αμάν! αμάν!]
τ’ εσά τα τραγωδίας
[βάι! ν’ αϊλί εμέν!]
θα λένε και τον Χρύσανθον
[αμάν! αμάν!]
θα έχ’νε σα καρδίας
[βάι! ν’ αϊλί εμέν!]