Η καρδία μ’ ανοιχτόν

Ο ήλιον, τ’ άστρα, ο φέγγον
καρφωμέν’ σον ουρανόν
Και σ’ εμάς αναμεσά
έρ’ται η σεβτι͜ά ριζών’

Η καρδία μ’ ανοιχτόν
έρ’ται κάποτε κλειδών’
Σα χ̌είλι͜α σ’ το ανοιγάρ’
έλα, πέει με είσαι τ’ εμόν

Και -ν- εσέν εγώ τερώ
κι αποπέσ’ ι-μ’ ερωτώ
Η καρδία σ’ μάλαμαν
ατό έν’ πασ̌τάν τ’ εμόν

Θέλ’ καρδίαν, θέλ’ ακίλ’
η σεβτά για να κρατεί
Και ατού αναμεσά
έναν ψέμα ’κ’ εχωρεί

’Κι τερώ τ’ ομματόπα σ’,
ίλιαμ και τα χ̌ειλόπα σ’
Στοχ̌εύω σο ταπιέτ’,
ζυάζω τ’ ακιλόπα σ’

Τραγωδώ, λέω, γελώ
λέγ’νε «έχ̌’ τρανόν χαράν»
Έι! Ρίζα μ’, ατείν’ ’κι ’ξέρ’νε
τη σεβτι͜άς τα τερτόπα